O Kandydacie

Wojciech Eugeniusz Podjacki urodził się 12 czerwca 1970 roku w Gdańsku. Z wykształcenia jest nauczycielem – absolwentem Studium Pedagogicznego oraz historykiem – absolwentem Uniwersytetu Gdańskiego. W 2018 roku ukończył studia doktoranckie w zakresie historii, historii sztuki i archeologii na Wydziale Historycznym UG. W latach 2013–2015 był prezesem Naukowego Koła Doktorantów Historii UG, a od 2014 roku jest redaktorem czasopisma naukowo-dydaktycznego „Argumenta Historica”. Z zawodu jest przedsiębiorcą prowadzącym od 1991 roku własną działalność gospodarczą, która stanowi główne źródło utrzymania jego rodziny. Jest działaczem społecznym – przewodniczącym stowarzyszenia „Solidarny Gdańsk” oraz inicjatorem wielu akcji m.in. w obronie polskiego handlu, przemysłu i miejsc pracy. W 2014 roku uczestniczył w kampanii „Rodzina ma głos!”, został uhonorowany Certyfikatem Kandydata Przyjaznego Rodzinie. Aktywnie uczestniczy w życiu politycznym, był współtwórcą Komitetu Wyborczego Ruch Patriotyczny (2005) i Komitetu Wyborczego Wyborców Solidarny Gdańsk (2010). Jest założycielem i przewodniczącym Ligi Obrony Suwerenności, która działa na rzecz ochrony polskich interesów narodowych oraz krzewi patriotyzm wśród Polaków. Jest także publicystą i redaktorem czasopisma społeczno-politycznego „Polski Szaniec”, które ukazuje się od 2008 roku. Publikował również na łamach innych czasopism: „Myśl Polska”, „Nasza Polska”, „Polska Niepodległa” i „Warszawska Gazeta”. Prywatnie jest ojcem trzech dorosłych synów. Pasjonuje się historią, modelarstwem i strzelectwem.

Aktualności

Kandydat LOS na Prezydenta RP Wojciech Podjacki ujawnił szokujące okoliczności, w jakich obecna władza postawiła pozasystemowe komitety wyborcze. Mimo złożenia przez nasz komitet wniosku do Premiera Mateusza Morawieckiego o wprowadzenie na terenie całego kraju stanu klęski żywiołowej, rząd przemilczał tę sprawę i tylnymi drzwiami wprowadził nowe restrykcje poprzez niesformalizowane ogłoszenie stanu epidemii. Konsekwencją usankcjonowanych rozporządzeń jest m.in. zakaz opuszczania miejsca zamieszkania przez Polaków w celach innych niż bytowe. Pomimo tego partia rządząca nie widzi przeszkód, aby wybory na urząd Prezydenta RP odbyły się planowo 10 maja. W takich warunkach – bez możliwości swobodnego poruszania się po ulicach, zbierania podpisów i prowadzenia kampanii wyborczej, wymaga się od komitetów, aby restrykcyjnie spełniały postanowienia opisane w Kodeksie Wyborczym. Cała wypowiedź Wojciecha Podjackiego dostępna jest poniżej – zachęcamy do zapoznania się z treścią:

Pełnomocnik Wyborczy KW Kandydata na Prezydenta RP Wojciecha Podjackiego Przemysław Piejdak, wystosował 19 marca pismo do Prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego, w którym wnioskuje o przełożenie terminu wyborów i procedur rejestracyjnych z nimi związanych. Dokument został wysłany drogą pocztową i mailową na adres Biura Prezesa Rady Ministrów. Niestety, poza potwierdzeniem odbioru pisma w postaci e-maila zwrotnego, nie otrzymaliśmy żadnej odpowiedzi, a z mediów dowiedzieliśmy się, że Premier Morawiecki nie widzi powodu, aby przychylić się do rzeczonego postulatu. Poniżej prezentujemy Państwu treść dokumentu, a także jego kopię oraz skan potwierdzenia nadania przesyłki poleconej:

W związku z kryzysem epidemiologicznym spowodowanym rozprzestrzenianiem się koronawirusa COVID-19 na terenie naszego kraju i ogłoszonym w dniu 13 marca 2020 roku przez ministra zdrowia stanem zagrożenia epidemicznego, w imieniu Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Wojciecha Podjackiego, wnioskuję o przełożenie terminu wyborów prezydenckich zarządzonych na dzień 10 maja 2020 roku i zawieszenie wszelkich procedur przewidzianych w kalendarzu wyborczym. Wskazane jest przede wszystkim zawieszenie terminu rejestracji kandydatów na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem w obecnych okolicznościach nie ma możliwości zabezpieczenia jednej z podstawowych reguł demokracji, czyli zasady równości wyborów i zagwarantowania kandydatom realizacji ich biernego prawa wyborczego. Według pierwotnych postanowień termin rejestracji kandydatów na Prezydenta RP upływa z dniem 26 marca 2020 roku. Jednak zaistniała sytuacja utrudnia w poważnym stopniu lub wręcz uniemożliwia pracę wielu komitetów wyborczych, które mają bardzo ograniczoną możliwość zbierania podpisów poparcia dla swoich kandydatów. Poważne ryzyko zakażenia wirusem utrudnia kontakt z osobami, które mogłyby udzielić poparcia kandydatom, a wprowadzone obostrzenia administracyjne zakazujące organizacji zgromadzeń, skutkujące faktycznie czasowym zamknięciem przestrzeni publicznej dla czynności wyborczych, uniemożliwiają prowadzenie normalnej pracy komitetom. Dodatkowym problemem są utrudnienia związane z funkcjonowaniem Poczty Polskiej, za której pośrednictwem wolontariusze przesyłają listy z podpisami poparcia dla kandydatów oraz niewydolność urzędów, które powinny rejestrować zgłaszanych kandydatów do obwodowych komisji wyborczych. Jeśli w związku z zagrożeniem epidemicznym wystąpią trudności z rekrutacją członków obwodowych komisji wyborczych, to w obowiązującym terminie nie uda się przeprowadzić uczciwych wyborów. Wielu wyborców, szczególnie poddanych kwarantannie, może być również pozbawionych praw wyborczych, ponieważ nie mogą oni wychodzić z domów i nie dotrą do lokali wyborczych. Należy również nadmienić, że agitacja wyborcza polegająca na publicznym zachęcaniu do głosowania na określonego kandydata praktycznie zamarła, a kampanię prowadzi jedynie urzędujący Prezydent Andrzej Duda, co w sposób oczywisty narusza zasadę równości wyborów.

W mojej opinii prowadzenie dalszych działań wyborczych w takich okolicznościach jest bezcelowe i uderza w demokratyczny system wartości będący fundamentem ustroju Państwa Polskiego. Jak również stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pracowników komitetów wyborczych, członków obwodowych komisji wyborczych i milionowych rzesz wyborców. Dlatego mając na względzie potrzebę zapewnienia odpowiednich warunków do przeprowadzenia uczciwych i w pełni demokratycznych wyborów, a także kierując się chęcią uniknięcia negatywnych skutków kontynuacji procedur wyborczych, powołując się na art. 232 Konstytucji RP, zwracam się do Pana Premiera z wnioskiem o wprowadzenie przez Radę Ministrów stanu klęski żywiołowej na terytorium całego państwa, co umożliwi przesunięcie terminu wyborów prezydenckich.

z poważaniem,
Przemysław Piejdak
Pełnomocnik Wyborczy
KW Kandydata na Prezydenta RP
Wojciecha Podjackiego

Wesprzyj kampanię!

Chciałbyś, aby Wojciech Podjacki mógł wystartować w wyborach na Prezydenta Polski? Pomóż nam w zbiórce podpisów!

Chcesz zaangażować się w kampanię? Skontaktuj się z nami – odezwiemy się do Ciebie i zaproponujemy dogodną formę współpracy!

Chciałbyś, aby przekaz Wojciecha Podjackiego dotarł do jak największej liczby wyborców? Wspomóż kampanię finansowo!

Program

Zachęcamy do przeczytania programu Wojciecha Podjackiego dotyczącego: ustroju państwa, obrony narodowej, prawa i wymiaru sprawiedliwości, samorządu i administracji, podatków i finansów publicznych, rozwoju przedsiębiorczości, oraz ochrony zdrowia. Kolejne punkty będą publikowane z czasem.

Aby zapoznać się z treścią wybranego punktu, należy kliknąć na jego nazwę.

W Polsce potrzebna jest głęboka reforma ustrojowa, która przywróci rzeczywistą władzę Narodowi, poprawi funkcjonowanie państwa oraz zapewni bezpieczeństwo i pomyślny rozwój wszystkim Polakom. Konstytucja z 1997 roku nie spełnia tych kryteriów, a w dodatku dopuszcza oddanie w obce ręce suwerennych praw Rzeczypospolitej. Powstała ona na zamówienie oligarchii politycznej, której korzenie sięgają czasów PRL-u i zmowy przy okrągłym stole, a jej głównym zadaniem było utrwalenie władzy partyjnych mafii, pozbawienie obywateli wpływu na proces rządzenia oraz uniemożliwienie wykorzystania narodowego potencjału dla zwiększenia bogactwa, siły i znaczenia Polski. Dlatego sprawą wielkiej wagi jest uchwalenie nowej ustawy zasadniczej, która wyeliminuje wady obecnego systemu ustrojowego, poprawi jakość rządzenia i przywróci Polakom kontrolę nad własnym państwem. W tym celu należy:

  1. Wprowadzić model rządów prezydenckich, który jest jedyną drogą wyjścia z paraliżu władzy państwowej oraz skutecznym środkiem na okiełznanie rozpasanego i nieograniczonego sejmowładztwa, przejawiającego się w ostrych konfliktach, których areną są już nie tylko parlament i środki masowego przekazu, ale całe państwo. Rządy prezydenckie są skutecznym sposobem na ograniczenie anarchii, partykularyzmu i partyjniactwa, a podstawową ich zaletą jest stabilność i trwałość władzy wykonawczej. System prezydencki zagwarantuje ład i porządek w państwie oraz bezpieczeństwo zewnętrzne kraju. Poprawi też niezdrową atmosferę panującą pomiędzy naczelnymi organami państwa i wyeliminuje zły podział kompetencji oraz zapewni większą odpowiedzialność za funkcjonowanie rządu i podniesie autorytet władzy. System prezydencki zwiększy również skuteczność działania rządu uniezależniając go od zmiennych kaprysów reprezentacji partyjnych w parlamencie. Dlatego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, wybierany w wyborach powszechnych przez Naród i posiadający ogromny mandat zaufania, powinien sprawować władzę zwierzchnią nad rządem, a także powoływać i odwoływać premiera oraz ministrów.

  2. Zmniejszyć liczbę organów administracji centralnej poprzez konsolidację ministerstw, urzędów i agencji rządowych. Rząd Rzeczypospolitej powinien składać się z premiera, wicepremiera i nie więcej niż 10 ministrów, a gabinety polityczne w ministerstwach należy zlikwidować i ograniczyć liczbę wiceministrów do jednego na każdy resort. Trzeba także wprowadzić zakaz łączenia stanowisk w administracji rządowej z wykonywaniem mandatu parlamentarzysty, aby wreszcie zaistniał prawdziwy rozdział władzy ustawodawczej i wykonawczej oraz żeby członkowie rządu mogli się całkowicie skupić na sprawnym rządzeniu państwem, a nie na wikłaniu się w parlamentarne spory i intrygi.

  3. Zlikwidować Senat, który nie jest „izbą refleksji”, lecz przechowalnią politycznych emerytów oraz lukratywną i prestiżową synekurą dla zdeklasowanych polityków. Likwidacja izby wyższej uprości system władzy ustawodawczej i przyspieszy proces legislacyjny. Trzeba także ograniczyć kompetencje Sejmu, który powinien ustanawiać prawo, uchwalać budżet i kontrolować działalność rządu. Potrzebna jest również odnowa moralna polskiej polityki, która może się dokonać poprzez zmianę sposobu wyłaniania posłów na Sejm. Dlatego należy wprowadzić większościową ordynację wyborczą i system 460 jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW), co znacznie uprości procedury wyborcze i uczyni je bardziej przejrzystymi oraz zapewni większą kontrolę Narodu nad procesem wyłaniania parlamentarzystów. Kandydaci na posłów powinni kandydować z okręgów wyborczych, w których zamieszkują, a okres pełnienia funkcji posła powinien być ograniczony do 2 kadencji. Trzeba też zlikwidować ciszę wyborczą i wprowadzić zakaz publikowania sondaży na 2 tygodnie przed wyborami, ponieważ stały się one narzędziem służącym do manipulacji wyborcami, a także zaprzestać finansowania partii politycznych z budżetu państwa. Niezbędnym jest również zniesienie nieuzasadnionych przywilejów dla parlamentarzystów oraz ograniczenie immunitetu poselskiego do działalności na forum Sejmu. Polacy powinni mieć też możliwość wpływania na politykę państwa poprzez instytucję ogólnokrajowego referendum, które powinno być zarządzane przez Sejm obligatoryjnie po złożeniu wniosku popartego przez minimum pół miliona obywateli.

Wprowadzenie wymienionych rozwiązań poprawi funkcjonowanie najważniejszych organów państwa oraz pozwoli na uzyskanie dużych oszczędności w wyniku likwidacji zbędnych instytucji i etatów administracyjnych. Zwiększy również odpowiedzialność rządzących, a jednocześnie rozszerzy krąg obywateli poczuwających się do udziału w życiu publicznym. Jednak największą korzyścią wynikającą z tej reformy będzie przywrócenie władzy zwierzchniej Narodowi oraz rozbicie pasożytniczej korporacji politycznej, która ubezwłasnowolniła Polaków i cieszy się luksusowym życiem na koszt podatników.

Wojsko Polskie stoi na straży bezpieczeństwa naszej narodowej wspólnoty, broni nienaruszalności granic i integralności terytorialnej państwa polskiego oraz zapewnia ochronę naszym żywotnym interesom. W związku z tym powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby polska armia była silna, nowoczesna i zdolna do odparcia wszelkich przejawów agresji. Tymczasem stan naszych sił zbrojnych może budzić uzasadniony niepokój, ponieważ na obronę narodową przekazuje się znacznie mniej pieniędzy niż to deklarują politycy. Żołnierzy jest zbyt mało, aby mogli wypełnić postawione przed nimi zadania, zakupy uzbrojenia trwają zbyt długo, a zapasy mobilizacyjne praktycznie nie istnieją. W dodatku rozpowszechniona w armii biurokracja, niekompetencja i upolitycznienie oraz nadmierna wiara polityków w to, że sojusznicy zagwarantują nam całkowite bezpieczeństwo, krępują wszelką śmiałą i niezależną inicjatywę podejmowaną przez żołnierzy zatroskanych stanem przygotowań militarnych. Dlatego pilną sprawą jest reforma polityki obronnej państwa i wzmocnienie polskich sił zbrojnych. W tym celu należy:

  1. Opracować nową doktrynę wojenną Rzeczypospolitej uwzględniającą aktualne zagrożenia i zmieniające się kierunki rozwoju sztuki wojennej, a także dostosowaną do konieczności zabezpieczenia naszych narodowych interesów i współdziałania z sojusznikami. Trzeba umacniać współpracę w ramach NATO, ale jednocześnie przygotowywać polską armię do samodzielnej obrony ojczyzny. Dlatego plany rozwoju Wojska Polskiego, nakłady finansowe, zakupy uzbrojenia i programy szkoleniowe powinny uwzględniać konieczność zapewnienia naszej armii pełnych zdolności do odparcia jakiejkolwiek agresji oraz do dokonania adekwatnej projekcji siły w naszym regionie. Konieczne jest również posiadanie przez Polskę skutecznych środków odstraszania, co można osiągnąć poprzez większy nacisk na rozwój systemów antydostępowych, wojsk rakietowych i lotnictwa oraz pozyskanie broni jądrowej. Silna i nowoczesna armia potrzebuje też odpowiedniego kierownictwa, co wymaga reformy struktur dowodzenia, które należy uprościć i odbiurokratyzować oraz zapewnić im wysoki stopień kompetencji. Dlatego kierownictwo resortu obrony trzeba przekazać osobie o odpowiednich kwalifikacjach wojskowych oraz ograniczyć kompetencje MON do spraw: administracyjno-kadrowych, budżetowych, zakupów sprzętu i zaopatrzenia, współdziałania z innymi resortami oraz funkcji kontrolnych. Dowodzenie armią należy powierzyć kompetentnym czynnikom wojskowym, ponieważ ten kto szkoli i organizuje powinien jednocześnie dowodzić i ponosić odpowiedzialność, natomiast cywilna kontrola nad siłami zbrojnymi jest w pełni zabezpieczona przez zwierzchnictwo Prezydenta Rzeczypospolitej.

  2. Zwiększyć liczbę żołnierzy zawodowych w Wojsku Polskim do 150 tys. W szczególności konieczne jest powiększenie korpusu szeregowych i podoficerów, aby można było w większym stopniu ukompletować stany osobowe oddziałów. Niezbędne jest także zwiększenie naboru do szkół wojskowych oraz przywrócenie powszechnego i obowiązkowego szkolenia wojskowego w formie 6-miesięcznego kursu przygotowawczego, co przyczyni się do odbudowania systemu rezerw oraz podniesienia zdolności bojowej naszej armii. W dalszym ciągu należy rozwijać Wojska Obrony Terytorialnej, które powinny podlegać dowództwu sił zbrojnych i zajmować się w większym stopniu szkoleniem rezerw. Trzeba też zmienić system awansów, aby stał się bardziej elastyczny i motywacyjny oraz ograniczyć wpływ polityków na sprawy kadrowe w wojsku, ponieważ o karierze żołnierza powinni decydować jego przełożeni na podstawie przesłanek merytorycznych, a nie w oparciu o koneksje polityczne lub towarzyskie. Konieczna jest również kompleksowa nowelizacja przepisów prawnych regulujących politykę obronną, aby bardziej odpowiadały współczesnym uwarunkowaniom oraz skuteczniej zabezpieczały interesy państwa i zapewniały lepszą ochronę żołnierzom służącym ojczyźnie. Wskazane jest także większe wsparcie dla organizacji proobronnych oraz podejmowanie wszelkich działań służących wzmocnieniu naszego potencjału militarnego, chociażby poprzez upowszechnianie strzelectwa, sportów walki i podejmowanie inicjatyw kształtujących postawy patriotyczne w społeczeństwie.

  3. Zwiększyć nakłady finansowe na rozwój i modernizację polskiej armii do poziomu 2,5% PKB do 2024 roku oraz wprowadzić zakaz wydatkowania środków z budżetu MON na cele nie związane bezpośrednio z potrzebami wojska. Trzeba też zapewnić większą elastyczność w wykorzystaniu pieniędzy przeznaczonych na zakup uzbrojenia, aby kwoty zaplanowane do wydania w bieżącym okresie rozliczeniowym mogły być wykorzystane w następnym roku. Konieczne jest również zwolnienie kupowanego uzbrojenia z podatku VAT i racjonalniejsze gospodarowanie środkami będącymi w dyspozycji resortu obrony oraz pokrywanie kosztów związanych ze świadczeniami dla emerytów wojskowych z funduszu ZUS. Wskazane jest także zwiększenie wydatków na cele szkoleniowe oraz rozwój wojskowej bazy dydaktycznej i poligonowej, aby żołnierze mogli intensywniej i efektywniej doskonalić swoje

    umiejętności.

  4. Wyposażyć Wojsko Polskie w potrzebny sprzęt i uzbrojenie oraz zapewnić odpowiedni poziom zapasów i zwiększyć zdolności mobilizacyjne gospodarki na wypadek zagrożenia wojennego lub wystąpienia innych stanów nadzwyczajnych. Trzeba też usprawnić proces zakupu sprzętu wojskowego poprzez utworzenie Agencji Uzbrojenia, która będzie odpowiadać za politykę zbrojeniową, realizację zamówień, współpracę z przemysłem i nadzór nad pracami badawczo-rozwojowymi. W tym celu konieczna jest nowelizacja przepisów prawnych, aby procedury przetargowe stały się wreszcie prostsze i bardziej przejrzyste. Realizując zakupy wojskowe należy w jak największym zakresie uwzględniać udział rodzimego przemysłu, ponieważ to polskie zakłady powinny stanowić podstawową bazę zaopatrzeniową i serwisową dla naszej armii. Dlatego trzeba kontynuować proces konsolidacji Polskiej Grupy Zbrojeniowej oraz poprawić jakość zarządzania i sytuację finansową zakładów wchodzących w jej skład, a także wzmocnić współpracę z polskimi firmami prywatnymi, aby można było lepiej wykorzystać ich potencjał produkcyjny w procesie modernizacji technicznej naszych sił zbrojnych. Zakupy uzbrojenia zagranicznego powinny być w większym stopniu związane z inwestycjami oraz transferem nowoczesnych technologii do polskiego przemysłu, ponieważ w ten sposób najlepiej wzmacnia się potencjał obronny kraju i stymuluje rozwój naukowo-techniczny w wielu działach narodowej gospodarki. Konieczne jest przy tym wszechstronne zabezpieczenie procesów związanych z zakupami dla armii przed niekorzystnym wpływem jakichkolwiek lobbystów lub obcych czynników politycznych, a decyzje podejmowane w tym zakresie powinny uwzględniać jedynie rzeczywiste i uzasadnione potrzeby Wojska Polskiego.

Wprowadzenie proponowanych reform podniesie zdolności bojowe polskiej armii oraz wydatnie poprawi stan bezpieczeństwa narodowego, a także zwiększy znaczenie państwa polskiego na arenie międzynarodowej i przyczyni się do umocnienia naszych sojuszy militarnych. Tylko silna i nowoczesna polska armia, dobrze uzbrojona, wyszkolona i dowodzona, a także ukształtowana na najlepszych tradycjach polskiego oręża oraz wierna Rzeczypospolitej i posłuszna jedynie polskiemu zwierzchnictwu może skutecznie zabezpieczyć naszą niepodległość i ochronić żywotne interesy Polski.

Jedynym źródłem prawa obowiązującego w Polsce powinna być suwerenna wola Narodu Polskiego. Ustanowione prawo powinno służyć wszystkim Polakom, a funkcjonowanie państwa musi być oparte na jego poszanowaniu. Niestety, dotychczasowa praktyka działania wymiaru sprawiedliwości budzi poważne zastrzeżenia, ponieważ niewydolność sądów i prokuratur przejawiająca się w przewlekłości postępowań, częsta bezczynność wobec ewidentnych naruszeń prawa, niekompetencja oraz dyspozycyjność, a także rozpowszechniony nepotyzm przy obsadzaniu stanowisk sędziowskich, przekształciły sądownictwo w nadzwyczajną kastę stojącą ponad prawem i niepodlegającą kontroli społecznej. W dodatku ingerencje polityków w funkcjonowanie sądów, brak lustracji i wikłanie się niektórych przedstawicieli sądownictwa w spory polityczne obniżyło zaufanie społeczne do sędziów i postawiło pod znakiem zapytania fundamentalną zasadę ich niezawisłości. Dlatego pilną sprawą jest reforma wymiaru sprawiedliwości, która przywróci w Polsce ład prawny i poprawi działanie sądów. W tym celu należy:

  1. Uprościć polskie prawo i uchylić zbędne oraz szkodliwe regulacje, które naruszają podstawowe interesy państwa i niepotrzebnie komplikują życie obywateli. Dlatego konieczne jest powołanie przy Prezydencie RP komisji kodyfikacyjnej, która przeanalizuje i uporządkuje obowiązujące w Polsce kodeksy i ustawy, co stanie się podstawą do uchwalenia przez Sejm nowego i lepszego prawa. Trzeba zabezpieczyć nadrzędność prawodawstwa Rzeczypospolitej nad dyrektywami unijnymi oraz odrzucić wszelkie zewnętrzne ingerencje i próby ograniczenia naszej suwerenności w zakresie kształtowania polskiego systemu prawnego. Wskazany jest również kompleksowy przegląd wysokości kar orzekanych za przestępstwa i wykroczenia oraz takie ich usankcjonowanie, aby były współmierne do popełnionych czynów. Konieczne jest ponadto zwiększenie odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełniane przez funkcjonariuszy publicznych oraz przywrócenie kary śmierci dla sprawców najcięższych zbrodni.

  2. Uprościć strukturę polskiego sądownictwa poprzez likwidację Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, których kompetencje powinny być przekazane do Sądu Najwyższego, gdzie należy utworzyć dodatkowe izby: konstytucyjną i administracyjną. W związku ze zmianą ustroju naczelnych organów sądowniczych trzeba dokonać ponownego wyboru sędziów Sądu Najwyższego, o czym powinien zdecydować Naród w drodze wyborów powszechnych. Kandydatów ubiegających się o stanowisko w Sądzie Najwyższym powinna cechować nieskazitelna przeszłość oraz wysokie walory moralne i zawodowe. Sędziowie nie powinni należeć do partii politycznej lub związku zawodowego, ani też prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z zasadami niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Pełniliby swoje obowiązki przez 2 pięcioletnie kadencje, a górną granicą ich orzekania byłoby osiągnięcie wieku 65 lat. W trakcie pełnienia swoich obowiązków podlegaliby takim samym zasadom odpowiedzialności dyscyplinarnej jak sędziowie sądów powszechnych. Wybory do Sądu Najwyższego odbyłyby się tylko jeden raz, natomiast kolejnych sędziów powoływałby Prezydent RP spośród kandydatów przedstawianych przez Krajową Radę Sądownictwa. Dla zachowania bezstronności i niezależności organów ścigania konieczne jest rozdzielenie funkcji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, a także umocowanie instytucji prokuratury w Konstytucji RP oraz zapewnienie jej autonomii budżetowej, bez której nie jest możliwe samodzielne funkcjonowanie.

  3. Skonsolidować sądownictwo powszechne poprzez włączenie sądów apelacyjnych i wojewódzkich sądów administracyjnych w struktury sądownictwa okręgowego, co uporządkuje wymiar sprawiedliwości w ramach systemu dwuszczeblowego (sądy rejonowe i okręgowe), z zachowaniem reguł dwuinstancyjnego postępowania procesowego. Konieczne jest również ujednolicenie pozycji sędziego, co można osiągnąć poprzez likwidację podziału na sędziów rejonowych i okręgowych na rzecz jednolitego statusu sędziego Rzeczypospolitej. Trzeba także wprowadzić kadencyjność i rotacyjność sędziów, którzy dla przykładu pełniliby swoje obowiązki przez 2 kolejne pięcioletnie kadencje w sądzie okręgowym, a następnie orzekaliby w sądzie rejonowym. Niezbędne jest również ograniczenie immunitetów sędziowskich i prokuratorskich tylko do zakresu wykonywanych obowiązków służbowych oraz poddanie sędziów i prokuratorów lustracji, która skutkowałaby usunięciem z wymiaru sprawiedliwości agentury komunistycznej i funkcjonariuszy aparatu represji PRL.

  4. Uprościć procedury sądowe i ograniczyć zakres spraw, którymi zajmują się sędziowie oraz zmniejszyć biurokrację i wprowadzić na szerszą skalę nowoczesne (elektroniczne) formy obiegu dokumentów. Trzeba poprawić organizację pracy sądów poprzez efektywniejsze planowanie rozpraw i prowadzenie ich w trybie ciągłym (dzień po dniu), a także lepsze wykorzystanie kadr sędziowskich, co można osiągnąć dzięki zmniejszeniu ilości stanowisk funkcyjnych w sądach oraz ograniczeniu roli sędziów do zarządzania orzecznictwem, a nie sprawami administracyjnymi. Konieczne jest poprawienie jakości pracy wymiaru sprawiedliwości poprzez upowszechnienie szkoleń specjalistycznych dla sędziów, prokuratorów i personelu pomocniczego oraz przyspieszenie publikacji orzeczeń w Internecie i udostępnienie pełnych danych o stanie majątkowym sędziów. Równie ważną kwestią jest zapewnienie obywatelom bezpłatnej i ogólnodostępnej pomocy prawnej udzielanej w stałych biurach zorganizowanych przy sądach rejonowych, w których mogliby dyżurować aplikanci odbywający prawnicze praktyki zawodowe. W celu ułatwienia dostępu do profesjonalnej i tańszej obsługi prawnej należy także zwiększyć liczbę specjalistów w poszczególnych zawodach prawniczych, co może się dokonać poprzez zniesienie barier korporacyjnych. Dlatego, w zgodzie z zasadą wolności wykonywania zawodu i zrzeszania się, trzeba zlikwidować przymus przynależności do prawniczych korporacji zawodowych, a w szczególności opłacania obowiązkowych składek na ich rzecz. Niezbędne jest również przejęcie przez państwo zadań związanych z dopuszczaniem do zawodów prawniczych, określaniem zasad etyki zawodowej oraz organizacją procesu kształcenia i egzaminowania. Sprawy dyscyplinarne przedstawicieli zawodów prawniczych powinny być rozpatrywane przez sądy powszechne, a o zakazie wykonywania zawodu powinien rozstrzygać wyłącznie prawomocny wyrok sądu Rzeczypospolitej.

Wprowadzenie wymienionych rozwiązań poprawi funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania oraz pozwoli na uzyskanie dużych oszczędności w wyniku konsolidacji struktur sądownictwa, a także umożliwi skierowanie wielu sędziów pełniących obowiązki administracyjne do orzekania. Proponowana reforma podniesie również autorytet sędziów oraz przywróci poczucie sprawiedliwości w społeczeństwie i zapewni wreszcie skuteczną kontrolę społeczną nad procesem stanowienia prawa i działalnością sądów. Zagwarantuje też nieuchronność kary dla przestępców i równość wszystkich obywateli wobec prawa oraz ułatwi im dostęp do pomocy prawnej poprzez uproszczenie i skrócenie procedur sądowych, a także obniżenie kosztów i podniesienie jakości usług prawnych, co można osiągnąć w wyniku zniesienia ograniczeń w dostępie do zawodów prawniczych.

Niskie i proste podatki stymulują rozwój przedsiębiorczości i zachęcają obywateli do większej aktywności ekonomicznej, co prowadzi do szybszego wzrostu gospodarczego i podniesienia zamożności społeczeństwa. Natomiast racjonalne i transparentne gospodarowanie pieniędzmi publicznymi przyczynia się do usprawnienia państwa oraz uzyskania wielu oszczędności na jego funkcjonowaniu, co pozwala wykorzystać niewydatkowane środki na pilniejsze cele społeczne. Niestety praktyka działania dotychczasowych rządów zmierzała w przeciwnym kierunku, ponieważ pracę traktowano jak wysoko opodatkowane dobro luksusowe, a środki publiczne przejadała rozrośnięta ponad miarę biurokracja, która przejawia stałą skłonność do marnotrawienia pieniędzy podatników. Dlatego pilną potrzebą stała się reforma podatkowa i uzdrowienie finansów publicznych. W tym celu należy:

  1. Zastąpić skalę progresywną w podatku dochodowym podatkiem liniowym w wysokości 10% dla wszystkich płatników PIT oraz podwyższyć kwotę wolną od podatku do sumy 12-krotności płacy minimalnej, a także zwolnić z podatku dochodowego renty i emerytury oraz zlikwidować podatek od spadków i darowizn. Konieczna jest również rezygnacja z wprowadzenia podatku katastralnego, który nadmiernie obciążyłby budżety domowe Polaków i sprzyjałby wywłaszczeniu ich z posiadanego majątku oraz odrzucenie projektów zmierzających do likwidacji obrotu gotówkowego. Ponadto trzeba uporządkować i uprościć przepisy prawa podatkowego oraz zapewnić większą ich stabilność i niezmienność, a także uwolnić podatników od arbitralnych decyzji administracji skarbowej poprzez wzmocnienie instytucji utrwalonej wykładni prawa podatkowego.

  2. Skonsolidować instytucje publiczne działające w sektorze ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych (KRUS, NFZ, PFRON) poprzez włączenie ich do ZUS, który byłby jedynym państwowym operatorem ubezpieczeniowym. Osobom ubezpieczonym przenoszonym z likwidowanych instytucji do ZUS należy zapewnić dotychczasowe uprawnienia emerytalno-rentowe.

  3. Zracjonalizować wydatki publiczne poprzez upowszechnienie na wszystkich szczeblach administracji budżetów zadaniowych i wieloletniego planowania wydatków, co w połączeniu z lepszą ich kontrolą powinno doprowadzić do znacznego ograniczenia marnotrawstwa i kradzieży środków publicznych. Trzeba wreszcie doprowadzić do tego, żeby władze państwowe i samorządowe rozliczały się przed obywatelami z każdej wydanej złotówki. Niezbędne jest radykalne ograniczenie biurokracji i likwidacja wszystkich zbędnych instytucji oraz zmniejszenie nakładów na utrzymanie polityków, którzy cieszą się wystawnym i luksusowym życiem na koszt podatników.

  4. Zagwarantować Polsce suwerenność finansową poprzez zachowanie narodowej waluty, ponieważ dzięki posiadaniu złotówki mamy możliwość prowadzenia optymalnej i niezależnej polityki monetarnej. Dlatego należy zrezygnować z zamiaru wprowadzenia naszego kraju do strefy euro i odrzucić wszelkie ograniczenia w swobodnym kształtowaniu polskiego systemu finansowego i podatkowego. Trzeba również zapewnić większy wpływ polskiego rządu na politykę celną Unii Europejskiej i kształtowanie stawek celnych w handlu z krajami trzecimi. Nie mniej istotne jest zmniejszenie rozmiarów zagranicznego zadłużenia państwa, usunięcie barier konstytucyjnych i ustawowych w zakresie pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w Narodowym Banku Polskim oraz zdeponowanie wszystkich państwowych zasobów walutowych i metali szlachetnych w skarbcu polskiego banku centralnego.

Wprowadzenie proponowanych rozwiązań przyczyni się do wyzwolenia większej energii wśród Polaków i zachęcenia ich do podejmowania nowych inicjatyw gospodarczych, co przełoży się na szybszy wzrost naszego dochodu narodowego. Niższe podatki spowodują również ograniczenie rozmiarów szarej strefy w gospodarce i powstrzymają wielu ludzi przed przenoszeniem swoich firm i dochodów do rajów podatkowych. Stymulacji wzrostu gospodarczego służyć będzie także konsolidacja i skrupulatna kontrola finansów publicznych, co przyniesie ogromne oszczędności z likwidacji zbędnych instytucji, redukcji biurokracji i ograniczenia marnotrawstwa pieniędzy podatników.

Samorząd terytorialny jest niewydolny, korupcjogenny i zbyt kosztowny, a przez to nie realizuje należycie swoich zadań. Samorządowcy zamiast troszczyć się o dobre funkcjonowanie wspólnoty lokalnej zbyt gorliwie angażują się w konflikty polityczne i wojny ideologiczne oraz często trwonią pieniądze podatników na realizację niedorzecznych pomysłów. Samorządy stały się też łupem partyjnych mafii, kwitnie tam korupcja i nepotyzm, co słusznie bulwersuje uczciwych obywateli. Dlatego powinniśmy zreformować system samorządowy i przywrócić dwustopniowy podział administracyjny. W tym celu należy:

  1. Zlikwidować sejmiki wojewódzkie i urzędy marszałkowskie, a ich kompetencje przekazać urzędom wojewódzkim, które powinny nadzorować organy samorządu terytorialnego. Jeżeli zaistnieje potrzeba zwiększenia liczby województw, to powinny o tym zdecydować racjonalne przesłanki i uzasadniony interes społeczności lokalnych. Trzeba także zlikwidować powiaty, które stały się siedliskiem aparatczyków partyjnych zajmujących wygodne posady w strukturach powiatowych i powierzyć ich zadania gminom.

  2. Wzmocnić uprawnienia samorządu gminnego i zwiększyć środki finansowe na ich realizację oraz przeprowadzić reformę systemu wyborczego poprzez wprowadzenie we wszystkich gminach jednolitej ordynacji większościowej i jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW). Elekcja wójtów i burmistrzów powinna być dokonywana w wyborach bezpośrednich, należy im jednak ograniczyć urzędowanie do 2 kadencji. Trzeba też zmienić nazwę urzędu prezydenta miasta na burmistrza oraz zmniejszyć liczbę radnych i ograniczyć im okres pełnienia funkcji do 2 kadencji, które nie powinny trwać dłużej niż 4 lata. Wskazana jest także redukcja liczby urzędników oraz wzmocnienie roli i podniesienie wynagrodzenia sołtysów, którzy mogą w większym stopniu odciążyć pracę urzędów gminy.

  3. Ujednolicić zasady naboru i wynagradzania w administracji publicznej oraz włączyć wszystkich urzędników państwowych i pracowników samorządowych do Korpusu Służby Cywilnej. Podstawowymi kryteriami przy rekrutacji do KSC powinny być wysokie walory moralne, odpowiednie kwalifikacje zawodowe i apolityczność. Ustanawiając jednolite dla całej administracji warunki naboru, pracy i wynagradzania urzędników zapewnimy wyższy poziom ich kompetencji oraz ograniczymy zjawiska patologiczne: korupcję, nepotyzm i partyjniactwo. Trzeba też uprościć przepisy prawne i procedury administracyjne oraz zwiększyć odpowiedzialność urzędników za podejmowane decyzje, co zapewni większą sprawność i przejrzystość pracy urzędów. Konieczny jest także kompleksowy przegląd struktur administracyjnych oraz likwidacja zbędnych jednostek i agencji, takich jak urzędy pracy.

Wprowadzenie proponowanych zmian zapewni większą sprawność aparatu administracyjnego, a także przyniesie ogromne oszczędności dzięki likwidacji zbędnych szczebli administracji oraz zapewni przejrzystość w wydatkowaniu pieniędzy publicznych. Uporządkowanie istniejącego chaosu kompetencyjnego spowoduje też znaczne ułatwienia w życiu codziennym Polaków oraz zapewni im lepsze warunki do rozwijania własnej inicjatywy. Przyczyni się również do rozbicia lokalnych układów polityczno-biznesowych i ułatwienia obywatelom czynnego udziału w życiu publicznym.

Fundamentem naszej narodowej gospodarki są polskie przedsiębiorstwa i rodzimy kapitał, ponieważ to one wypracowują ogromną część polskiego PKB, zatrudniają największą liczbę pracowników i dokonują największych inwestycji, a także wpłacają najwięcej podatków do budżetu. Dlatego polski przedsiębiorca zasługuje na szacunek oraz wsparcie i ochronę ze strony państwa. Tymczasem musi zmagać się z wszechobecną biurokracją i uciskiem fiskalnym, a także z nieuczciwą konkurencją ze strony obcego kapitału, który korzysta z rozlicznych preferencji i zwolnień podatkowych. Polscy przedsiębiorcy nieustannie budują siłę ekonomiczną naszego kraju, lecz do pełnego uruchomienia narodowego potencjału gospodarczego potrzebne jest stworzenie warunków sprzyjających rozwojowi rodzimych firm. W tym celu należy:

  1. Zmniejszyć obciążenia finansowe dla przedsiębiorców poprzez wprowadzenie dobrowolności opłacania składek społecznych do ZUS (emerytalnej, rentowej i wypadkowej), likwidację obowiązkowej składki na Fundusz Pracy oraz podwójnego oskładkowania zdrowotnego. Przedsiębiorcom, którzy zdecydują się na opłacanie składek społecznych do ZUS należy obniżyć ryczałt do poziomu 30% płacy minimalnej.

  2. Wprowadzić niski i liniowy podatek dla przedsiębiorców będących płatnikami PIT w wysokości 10% uzyskiwanych dochodów oraz zwolnić z podatku dochodowego nowych przedsiębiorców przez pierwsze 2 lata prowadzenia działalności gospodarczej. Trzeba też zapewnić polskim przedsiębiorcom łatwiejszy dostęp do funduszy publicznych przeznaczonych na rozwój aktywności gospodarczej oraz niskooprocentowanych i gwarantowanych przez państwo kredytów.

  3. Uprościć przepisy prawa, które powinny zapewnić większą swobodę prowadzenia działalności gospodarczej i lepszą ochronę polskim przedsiębiorcom oraz ograniczyć liczbę koncesji, zezwoleń i zakazów wykonywania pewnych rodzajów działalności. Niezbędne jest również uproszczenie procedur skarbowo-kontrolnych poprzez ograniczenie zakresu sprawozdawczości, skrócenie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego i konieczności przechowywania dokumentacji finansowej do 3 lat, zniesienie obowiązku posiadania kas fiskalnych oraz podniesienie limitu uprawniającego do zwolnienia podmiotowego z VAT do 500 000 zł. Należy też znieść zakaz handlu w niedziele dla mikroprzedsiębiorców oraz zwolnić ich z obowiązku wysyłania Jednolitego Pliku Kontrolnego (JPK), a także zlikwidować zbędne procedury administracyjne i wprowadzić nakaz informowania przedsiębiorców drogą pocztową (tradycyjną lub elektroniczną) o zmianach w przepisach oraz znieść opłaty skarbowe za wydawanie zaświadczeń i kary finansowe za drobne uchybienia.

  4. Znieść preferencje podatkowe dla zagranicznych koncernów i banków, które powinny w większym zakresie zasilać polski budżet. Dlatego należy zlikwidować Specjalne Strefy Ekonomiczne oraz zastąpić CIT podatkiem przychodowym w wysokości od 2 do 5%, a także wprowadzić opłatę od transferu środków za granicę w wysokości 1%. Dla wyrównania warunków konkurencji na krajowym rynku i udzielenia wsparcia rodzimej wytwórczości pożądane jest również zastosowanie niższych stawek VAT na produkty polskiego pochodzenia oraz wprowadzenie obowiązku znakowania towarów informacją o kraju ich pochodzenia.

Wprowadzenie tych prostych i koniecznych rozwiązań poprawi sytuację polskich przedsiębiorstw, które wreszcie przestaną być prześladowane przez bezduszną machinę biurokratyczną państwa i będą mogły powiększyć swój kapitał, co w połączeniu z likwidacją nieuzasadnionych przywilejów dla zagranicznych podmiotów przyczyni się do zwiększenia aktywności gospodarczej Polaków i wzrostu dochodu narodowego. Polska nie może być dłużej kolonią gospodarczą i rajem podatkowym dla zagranicznych korporacji, natomiast musi stać się krajem, w którym Polacy będą mieli najlepsze warunki do realizacji swoich aspiracji gospodarczych i nieskrępowanego rozwoju zawodowego. Tylko polscy przedsiębiorcy swoją pracowitością, kreatywnością i determinacją mogą powstrzymać nieograniczoną ekspansję obcego kapitału i zawłaszczanie krajowego rynku przez zagraniczne koncerny, co w konsekwencji prowadzi do zubożenia naszego społeczeństwa. Dlatego jedyną drogą do zapewnienia Polakom dobrobytu jest wspieranie i ochrona rodzimych przedsiębiorstw.

Jednym z podstawowych obowiązków państwa jest zapewnienie Polakom nieograniczonego dostępu do publicznej służby zdrowia, ponieważ korzystanie z pomocy lekarza lub pielęgniarki nie powinno być ograniczone zasobnością portfela. Dostęp do usług leczniczych nie jest przywilejem, tylko przysługującym uprawnieniem nabytym dzięki opłacaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Dlatego w ramach ubezpieczenia trzeba zapewnić wszystkim pacjentom lepszy dostęp do opieki medycznej. W tym celu należy:

  1. Stworzyć długookresową strategię uwzględniającą potrzeby zdrowotne społeczeństwa, która, w oparciu o analizę danych demograficznych i epidemiologicznych, określi skalę koniecznych nakładów finansowych i inwestycji oraz liczbę potrzebnych lekarzy i przedstawicieli innych zawodów medycznych. Konieczne jest zwiększenie wysokości dotacji budżetowych na działalność dydaktyczną uczelni medycznych oraz podniesienie limitów przyjęć dla polskich studentów na kierunki: lekarski i lekarsko-dentystyczny, a także rozszerzenie zakresu kształcenia podyplomowego specjalistów. Trzeba też zobowiązać lekarzy, którzy odbyli kształcenie specjalizacyjne w trybie rezydentury (finansowane z pieniędzy podatników), do przepracowania określonej liczby lat w publicznej służbie zdrowia. Pożądane jest również zwiększenie zatrudnienia personelu będącego najbliżej pacjenta oraz poprawienie warunków pracy i płacy lekarzy stażystów, pielęgniarek, położnych, ratowników i pozostałych zawodów medycznych, a także zapewnienie im lepszego dostępu do kształcenia doskonalącego.

  2. Zwiększyć nakłady z budżetu państwa na ochronę zdrowia do 6,5% PKB, a także pozyskać dodatkowe środki na lecznictwo w wyniku przeznaczenia na ten cel części pieniędzy z akcyzy na alkohol i papierosy. Znaczne fundusze może również zapewnić współfinansowanie leczenia ofiar wypadków przez firmy ubezpieczeniowe i upowszechnienie dodatkowych komercyjnych ubezpieczeń zdrowotnych. Trzeba też obniżyć ceny lekarstw poprzez odpowiednie kształtowanie listy leków refundowanych oraz zwiększenie krajowej produkcji tańszych leków generycznych (zamienników), które nie będą obarczone wysokimi kosztami opłat licencyjnych dla zagranicznych monopolistów.

  3. Zlikwidować Narodowy Fundusz Zdrowia, a jego dotychczasowe kompetencje i zasoby przekazać do ZUS. Zmniejszyć koszty administrowania w placówkach służby zdrowia w wyniku odpowiedniego przesunięcia pracowników i pozostawienia tylko takiej dokumentacji medycznej, która jest niezbędna do leczenia pacjenta, a także dzięki eliminacji nadużyć poprzez prowadzenie skuteczniejszej kontroli wydatków i procedur medycznych. Trzeba też zlikwidować limity na wykonywane zabiegi medyczne i zastąpić je kontraktami nie na ilość, ale na zakres usług, a także zwiększyć liczbę przychodni specjalistycznych i lepiej wykorzystywać dostępny sprzęt oraz ujednolicić standardy świadczonych usług medycznych. Konieczne jest również ułatwienie pacjentom dostępu do lekarzy specjalistów celem wykonania pełnej diagnostyki i weryfikacji stanu zdrowia oraz podjęcia skutecznego leczenia.

  4. Upowszechnić profilaktykę zdrowotną, która przyczynia się do zmniejszenia zachorowalności, a tym samym zredukowania kosztów leczenia oraz zapewnić podstawową opiekę medyczną i stomatologiczną w szkołach. Trzeba też zwiększyć nakłady na ratownictwo medyczne i szkolenia w zakresie udzielania pierwszej pomocy, a także zapewnić lepszą opiekę seniorom i osobom niepełnosprawnym poprzez ułatwienie im dostępu do leczenia specjalistycznego i rehabilitacji. Konieczne jest również przeprowadzenie rzetelnej i obiektywnej analizy zakresu szczepień obowiązkowych oraz zredukowanie ich do niezbędnego minimum.

Wprowadzenie proponowanych zmian uprości system ochrony zdrowia i przyczyni się do lepszego wykorzystania posiadanych zasobów i personelu, co przełoży się na poprawę jakości świadczeń medycznych i ułatwi Polakom dostęp do publicznej służby zdrowia. Jedynie zdrowe społeczeństwo może rozwijać się prawidłowo oraz przyczyniać się do pomnażania dochodu narodowego i podnoszenia poziomu cywilizacyjnego naszego kraju. Dlatego ochrony zdrowia nie powinno się traktować wyłącznie w kategoriach „rynkowych”, ponieważ zdrowie i życie pacjentów nie jest towarem, ale wartością bezcenną.

Kontakt

Sztab wyborczy

e-mail: sztab@podjacki2020.pl

 

Zbiórka podpisów

e-mail: podjacki2020@wp.pl
telefon: +48 796 548 719

 

Zachęcamy do skorzystania z poniższego formularza:

Rejestr kredytów i wpłat

Brak wpisów w rejestrze kredytów.

Brak wpisów w rejestrze wpłat.